Mücadele sevdaya itaat eder. Sevmek aşka, aşık maşuka… Dert perdesinin yırtıldığı anlarda etrafı saran sıkıntılar sevdaya itaat edemeyen yanımızdır aslında. Çöllerde kızgın kum altında kavrulan bedevi misali asidir bu yanımız. Çölde bedeviyi asi kılan güneş, gönlünü ısıtır gayesi aşk olanın. Gayesi aşk olana O’ndan gelen yalnızca gönül huzuru verir.
Kuru kavga ile mücadele ayrılır tamda bu noktada, biri aşkın emrinde biri öfkenin. Aynı güneş altında kalan bedevi ile aşık gibi… Biri hırçın, biri emre amade. Emir ki kulunu “Habibim” yapar, emir ki “kün fe ye kün”… Hırçın olan yakar, İblise can verir. Iblis harama, haramda ateşe can verir. Ateş emre gireni yakmaz, kılıç emre gireni kesmez, ecel emre gireni öldürmez.
Mücadele işte burada başlar ve biter. Mücadele de kendin, kendine meydan okursun, kavga da ise nefsin cihana meydan okur. Mücadele nefsine galebe çalar, kavga ruhuna galebe çalar. Ruhun giderse ne kalır geriye, ruhun olmazsa ne farkın kalır bayağı bir hayvandan. Ruh ki ilahi nefes, ruh ki Rabbin sana emaneti…
Ve mücadele boyun eğer “Emr”e yani aşka, yani “ilahi nefes”in sahibine… Kavga kalır iblisce seslere takılı bir avuç ruhsuzun ellerinde.
Ve geriye bir imtihan kalır, büyük imtihanlar “Emr”e itaat edenlere, küçükler ise iblise özenenlere…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder